Η κατασκευή του πολιτιστικού μας κέντρου, είχε ενταχθεί το 1994 σε περιφερειακό επιχειρησιακό πρόγραμμα της περιφέρειας Πελοποννήσου, προϋπολογισμού 250 εκατομμυρίων δραχμών (τότε).

Σχεδιάστηκε, ώστε να είναι φιλόξενος, δημιουργικός, ζεστός και ευχάριστος, με προδιαγραφές που συναντώνται σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Οι μελέτες προέβλεπαν χώρο συνάθροισης με τη μορφή υπαίθριου ανοιχτού αμφιθεάτρου 200 θέσεων για φιλοξενία πολιτιστικών και άλλων εκδηλώσεων απ’ όλη τη Αρκαδία.

Στο δε εσωτερικό του, χώροι κοινωνικών και συνεδριακών δραστηριοτήτων, μορφωτικών διαλέξεων και μαθημάτων, βιβλιοθήκης καθώς και γραφεία συλλόγων και Παναρκαδικών ομοσπονδιών.

Λόγω όμως καθυστερήσεων του έργου, χάθηκαν πολύτιμα κοινοτικά κονδύλια για την ολοκλήρωσή του και το όνειρό μας για να ανθίσει πολιτιστικά το χωριό μας έμεινε ημιτελές. Το γεγονός αυτό μας λύπησε ιδιαίτερα, καθώς το πολιτιστικό κέντρο, είναι άκρως απαραίτητο. Είναι αξία ζωής, πόθος κι ανάγκη, όχι μόνο των παιδιών, αλλά και των ενηλίκων. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του χωριού μας αποτελείται από απόδημους, οι οποίοι καρτερούσαν πως και πως το πολιτιστικό κέντρο. Κι αυτό γιατί θα συνέβαλλε τα μέγιστα στη διατήρηση, διαφύλαξη και διάχυση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς στα παιδιά μας.

Για μας, η διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας και γλώσσας ειναι ιερή.

Αυτοί είναι οι ακατάλυτοι δεσμοί που μας ενώνουν διαχρονικά στο εξωτερικό.

Τον αγώνα αυτόν, τον δινουμε κάθε μέρα, κι ευτυχώς υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που αγωνίζονται σιωπηλά και άοκνα για την Ελλάδα της Τέχνης, των Γραμμάτων και του Πολιτισμού, ειδάλλως θα είχαμε αφομειωθεί και σκορπίσει.

Υπάρχουν στιγμές όμως, που αισθανόμαστε οτι δεν έχουμε την προστασία και τη μεταχείρηση πού πρέπει από την Ελληνική Πολιτεία. Καρτερικά ζητούμε από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς να μας βοηθήσουν και να εντάξουν την αποπεράτωση του Πολιτιστικού Κέντρου σε κάποιο αναπτυξιακό πρόγραμμα χρηματοδότησης.